ul. Długa 33

III piętro (oficyna),

pok. 30

(naprzeciwko katedry)

Najbardziej przekonującym wyjaśnieniem tak szerokiego rozpowszechnienia zjawiska przemocy wobec kobiet jest nasza patrialchalna kultura i związane z nią społeczne przyzwolenie na stosowanie przemocy w związku. Przyzwolenie na stosowanie przemocy w związku. Kultura patriarchalna, czyli przyznanie mężczyźnie władzy nad kobietą, daje mężczyznom prawo nadzorowania i karania kobiet. Mąż kieruje życiem żony, podejmuje dotyczące jej decyzje. Mężczyźni maja prawo nadzorowania i karania kobiet, domaga się od kobiety nieodpłatnego wykonywania prac domowych, opieki nad dziećmi i osobami starymi. Niewiasta, czyli ktoś, „kto nie wie” była przedstawiana jako istota słaba, niemądra, kierująca się namiętnościami, nie będąca w stanie odpowiadać za siebie. Dopiero poprzez związek z mężczyzną mogła się zrealizować i społecznie zaistnieć. On miał więc nie tylko prawo, ale i obowiązek kierować jej życiem, żądać podporządkowania i karać za nieposłuszeństwo. Tak jak i dzieci, służbę, niewolników. Przedmiotem aktów prawnych było nie to, czy mąż ma prawo bić żonę, ale raczej to, kiedy i jak powinien to robić (np. kijem nie grubszym niż jego kciuk). Jeszcze do 1928 roku w Polsce kobieta w przysiędze małżeńskiej zobowiązywała się do posłuszeństwa mężowi. Prawa wyborcze kobiety w Polsce uzyskały 1918 roku dekretem Piłsudskiego W rodzinie patriarchalnej aktywność seksualną kobiety i mężczyzny wyznaczają odmienne standardy – w o odróżnieniu od mężczyzny, kobieta nie powinna mieć seksualnych doświadczeń przedmałżeńskich, nie powinna też wykazywać inicjatywy w poszukiwaniu satysfakcji seksualnej, zdrada w jej przypadku jest niedopuszczalna, gdy w odniesieniu do mężczyzny tolerowana. Przekonanie, że przemocy wobec żon dopuszczają się mężczyźni uzależnieni lub chorzy psychicznie pomniejsza rozmiary zjawiska i w pewien sposób usprawiedliwia sprawców, przedstawianych jako ofiary choroby lub nałogu, nie ponoszące pełnej odpowiedzialności za swoje czyny. Stwierdzone u ofiar przemocy problemy emocjonalne, społeczne, behawioralne lub zdrowotne i zdrowotne są zazwyczaj następstwem, a nie przyczyną doznanej krzywdy. Kultura patriarchalna to kultura dominacji, która nie szanuje różnic związanych z rasą, wiekiem, płcią, zdolnościami, preferencjami, lecz stale wykorzystuje te różnice, by odczłowieczać i dehumanizować innych.