ul. Długa 33

III piętro (oficyna),

pok. 30

(naprzeciwko katedry)

Kobiety zazwyczaj uciekają się do przemocy fizycznej dopiero w odpowiedzi na przemoc partnera. Doświadczenia kobiet, które zabiły były takie jak większości ofiar. Początkowo podporządkowywały się żądaniom oprawców, traktowały ich z szacunkiem, próbowały zmniejszyć zagrożenie, lecz te działania okazywały się nieskuteczne. Przemoc narastała, sprawca stawał się coraz mniej zainteresowany jej skutkami. Jeśli kobiety opuszczały dom niedługo potem sprowadzano je z powrotem. Kobiety te nabierały przekonania, że znalazły się w pułapce bez wyjścia, że nie mogą uciec od mężczyzny i żyć bezpiecznie. Niektóre trwały w oczekiwaniu śmierci. Stawały się bardziej wytrzymałe na cierpienie, co pomagało znosić kolejne ataki. W końcu jednak przemoc przekroczyła granice ich wytrzymałości i podejmowały działanie w obronie siebie bądź dziecka. Jak pokazują badania, kobiety głównie dokonywały zabójstw swoich partnerów z powodu lęku i poczucia zagrożenia. Nawet, jeśli do zabójstwa dochodziło, gdy oprawca już nie atakował. Ludzie działający w samoobronie nie muszą działać natychmiast po doznanym ataku, mogą bronić się później, jeśli są przeświadczeni o dalej grożącym im niebezpieczeństwie. Kobiety doświadczające przemocy potrzebują pomocy i wsparcia, najpierw aby móc wyzwolić się z krzywdzącego związku z oprawcą, a potem dojść do równowagi po traumatycznych przeżyciach. W Stanach Zjednoczonych w latach 1976-84 odnotowano spadek liczby kobiet, które zamordowały swoich mężów. Był on związany ze wzrostem wsparcia społecznego i pojawieniem się nowych rozwiązań prawnych, które umożliwiały kobietom opuszczenie krzywdzących je partnerów. Mając dostęp do właściwych placówek i odpowiedniego wsparcia, kobiety nie muszą uciekać się do ostatecznych rozwiązań.